เดี๋ยวนี้หนูเห็นเสื้อยืดสวยๆ ขายถูกเยอะแยะ หนูเหมาโหลมาเลยดีไหมคะ

เดี๋ยวนี้หนูเห็นเสื้อยืดสวยๆ ขายถูกเยอะแยะ ใหม่กิ๊ก ตัวละ 50 บาทเอง เหมาะกับเศรษฐกิจยุคนี้   หนูเหมาโหลมาเลยดีไหมคะ

หนูนาจ๋า

          ช้าก่อนจ้า...อย่าเพิ่งรีบเหมา

          หนูนารู้แล้วหรือยังว่าเสื้อ 50 บาทพวกนั้นมันมาจากไหน ต่อให้ใหม่กิ๊กมือหนึ่งก็เถอะ

          รู้ไหมว่า เสื้อหรือกางเกงแค่ตัวเดียว เชื่อมโยงกับสิ่งอื่นและชีวิตอื่นมากมายเหลือเชื่อ

          เสื้อยืด 1 ตัว ผลิตจากฝ้าย ซึ่งกว่าจะโตจนให้ผลผลิตมากพอจะทอเป็นเสื้อ ต้องใช้น้ำมากถึง 2,700 ลิตร  45% เป็นน้ำที่ต้นฝ้ายบริโภค  41% เป็นน้ำที่ระเหยจากไร่ฝ้ายระหว่างที่ต้นฝ้ายเติบโต  และ 14% ใช้เป็นตัวทำละลายน้ำเสียจากปุ๋ยเคมีและอุตสาหกรรมสิ่งทอ

          ส่วนกางเกงยีน 1 ตัว ต้องใช้น้ำในการผลิตทุกขั้นตอน ตั้งแต่ปลูกฝ้าย ฟอกย้อม มากถึง 11,000 ลิตร

          ถ้าคิดทั่วโลก การปลูกฝ้ายใช้น้ำ 210,000 ล้านลิตร และทำให้น้ำเป็นมลพิษ 50,000 ล้านลิตร

          นี่คิดแค่การใช้น้ำอย่างเดียวนะ

          อุตสาหกรรมเสื้อผ้าน่ะได้ชื่อว่าเป็นตัวแสบแถวหน้าที่ทำให้โลกเสื่อมโทรมและเป็นพิษ  แถมยังกดขี่ข่มเหงเพื่อนมนุษย์ด้วยกันมาหลายยุคสมัยแล้ว

          ตัวแสบตัวนี้ไม่ค่อยมีใครนึกถึง เพราะมันหน้าซื่อ ไม่ได้ดูเป็นยักษ์มารอย่างพวกโรงไฟฟ้าถ่านหิน นิวเคลียร์ หรือโรงงานถลุงเหล็ก

          นอกจากน้ำสะอาดปริมาณมหาศาลแล้ว ทรัพยากรและพลังงานก็ถูกผลาญชนิดมโหฬาร สารเคมีต่างๆ ถูกใช้ทำยาฆ่าแมลง ยาฆ่าหญ้า ปุ๋ยเคมี ฯลฯ ในไร่ฝ้าย ทำเป็นสี สารฟอกขาว ฯลฯ ในการฟอก ย้อม และอื่นๆ อีก 

          มีคนบอกว่าในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าและสิ่งทอทั้งหมดใช้สารเคมีร่วม 8 พันชนิด  และเมื่อสารเคมีถูกใช้แล้ว ลองจินตนาการดูว่ามันก็ถูกปล่อยสู่ดินและแหล่งน้ำมากขนาดไหนด้วย

          กับคนด้วยกัน  นานกว่าครึ่งศตวรรษมาแล้วที่ผู้หญิงและเด็กซึ่งทำงานอัดแน่นในโรงงานเสื้อผ้าสภาพไม่ปลอดภัย ถูกกดค่าแรง ทำงานเกินเวลา ไม่เคยมีโอที เป็นโรคปอดฝุ่นฝ้าย ถูกทำร้ายร่างกาย ไม่ต้องพูดถึงสวัสดิการและความมั่นคงเรื่องการว่าจ้าง  คำศัพท์อย่าง “โรงงานนรก” ก็มีที่มาจากอุตสาหกรรมเสื้อผ้านี่แหละ

         เรากี่คนกันที่จะแน่ใจได้ว่าเสื้อผ้าของเราปลอดจากความทุกข์ยากของผู้หญิงและเด็กเหล่านั้น 

         ปัญหานี้เก่าแก่หมักหมมยังแก้ไม่ได้ ปัญหาใหม่ก็เข้ามาแทรก...คราวนี้ใหญ่ขนาดเป็นปรากฏการณ์

         “เสื้อผ้าด่วน” (Fast Clothes) หรือ “แฟชั่นด่วน” (Fast Fashion) คือปรากฏการณ์ที่ว่านั่น

         เสื้อผ้าด่วนๆ แฟชั่นด่วนๆ มักผลิตจากวัสดุด้อยคุณภาพ ขายราคาถูก ผลิตจากเวียดนาม เขมร อินเดีย จีน ส่งขายทั่วโลก ใส่ได้ไม่กี่หนก็ยืดก็ขาดแล้ว แต่เดี๋ยวเดียวก็มีแบบใหม่ๆ ออกมาวางขายอีกให้คนซื้อใหม่ได้ทุกสัปดาห์

         เสื้อ 50 บาทของหนูนาท่าทางเป็นอย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ

         แน่นอน ใครๆ ก็ชอบของดีๆ ถูกๆ แต่ของถูกอย่างเสื้อด่วนนี่มันส่งผลสะเทือนต่อโลกมากมายหลายขนาน เพราะเร่งผลิตเร่งซื้อ  ไม่มีใครคิดเรื่องการล้างผลาญทรัพยากรกับพลังงานเพื่อผลิตเสื้อผ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ไม่มีใครสนเรื่องแรงงานผลิตเสื้อผ้าที่ถูกกดดันหนักเข้าไปอีกเพื่อผลิตสินค้าให้ได้มากกว่าเดิม

         เสื้อผ้าสักตัวหนึ่ง มันถึงได้เป็นมากกว่าเสื้อผ้าก็เพราะเหตุนี้

        โชคดีที่หลายคนตัดใจไม่ใช้เสื้อด่วน  ยอมจ่ายแพงกว่าหน่อย เพื่อให้ได้เสื้อผ้าทนทาน ไม่ต้องซื้อบ่อย

         ส่วนที่ซื้อมาแล้ว ก็ใช้ให้คุ้ม ขาดนิดขาดหน่อยก็ซ่อมแซมไว้น่าภูมิใจ

         ที่เหลือคือรักเสื้อผ้าที่เรามีอยู่ให้นานขึ้นอีกนิด ตั้งสติอีกหน่อยว่าเราต้องการเสื้อตัวนั้นจริงหรือเปล่า

         และจะลองถามพ่อค้าแม่ค้าดูหน่อยก็ได้ว่าเสื้อผ้าบนแผงของเขาน่ะ มาจากไหน

         เราจะได้ใส่เสื้ออย่างสบายใจไงล่ะ

                                                                                              ป้าแตง
 

Share this

 

creative-commonsแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน 3.0 ประเทศไทย
พัฒนาเว็บไซต์โดย โอเพ่นดรีม