ขอไม่รับถุงจ้ะป้า

เราจะมีวิธีลดใช้พลาสติก กล่องโฟม หรือวัสดุทำลายสิ่งแวดล้อมในชีวิตประจำวันแบบฮิปๆ บ้างไหม เพราะเวลาเราบอกป้าขายหมูปิ้งว่า “ไม่ใส่ถุงค่ะ” ป้าก็ตอบว่า “ไม่เป็นไร ใส่เถอะลูก” จะถือปิ่นโตไปใส่ ก็มีเขินอายอีก ทำยังไงดีล่ะป้า

กรวิฯ (ทางอีเมล)

กรวิฯ จ๋า

เชื่อเถอะนะว่าการไม่รับถุงพลาสติกเพิ่ม แม้เพียงแค่ใบเดียว เป็นเรื่องสำคัญมาก

ลองอ่านนี่ดู

พอจะรู้เลาๆ ใช่ไหมล่ะว่า ถุงพลาสติกทำจากโพลีเอทิลีน โพลีโพรพิลีน ฯลฯ ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์สังเคราะห์จากปิโตรเลียม หรือน้ำมัน ซึ่งเป็นทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดแล้วหมดเลย

ถุงพลาสติกย่อยสลายไม่ได้ และเป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายให้สูญสลายไป ถึงเผาก็กลายเป็นควันพิษ อยู่บนดินก็แตกตัวจนมีขนาดเล็กลงไปเรื่อยๆ จนมองไม่เห็น แต่ไม่ย่อยสลายกลายเป็นธาตุตามธรรมชาติ

ผงเม็ดพลาสติกที่เล็กมากจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นพวกนี้ จะตกค้างและทำลายชีวิตสัตว์ ดิน น้ำ มหาสมุทร และทะเลไปตลอดกาล

ทุกปี ทั่วโลกใช้ถุงพลาสติกปีละล้านล้านใบ ซึ่งเป็นอันตรายอย่างแรงต่อสิ่งแวดล้อม ทั้งที่ทับถมกันในแหล่งทิ้งขยะ อุดตันทางระบายน้ำ ทำให้ผืนดินและมหาสมุทรกลายเป็นแหล่งทิ้งขยะ

ถุงพลาสติกมหาศาลไม่ได้ถูกใช้อีก พวกมันถูกทิ้งในแหล่งทิ้งขยะ หรือหลุดรอดไปสู่สิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะถูกลมพัด หรือจะถูกน้ำพาไป

ถุงพลาสติกทำร้ายสัตว์บก นก และสัตว์ทะเลอย่างร้ายกาจ สัตว์มากมายที่เข้าใจผิดว่าพลาสติกเป็นอาหาร และต้องตายหลังจากที่กลืนกินถุงพลาสติก ซึ่งเข้าไปอุดตันระบบทางเดินอาหาร นกมากมายที่ติดกับอยู่ในถุงพลาสติกที่เกี่ยวอยู่กับพุ่มไม้และต้นไม้

วาฬ แมวน้ำ เต่า และปลาอีกนับไม่ถ้วน ที่กินหรือติดข่ายพลาสติกจะหายใจไม่ออกหรืออดอยากจนตาย

ก่อนตาย พวกมันต้องดิ้นรนและเจ็บปวดทรมาน เมื่อตายไปแล้ว ร่างกายของมันผุพังสลายไป แต่พลาสติกจะถูกปล่อยกลับสู่สิ่งแวดล้อม ที่มันจะฆ่าสัตว์อื่นต่อไปอีก

พืชบนดินก็ถูกขยะพลาสติกทับถมและตายลงเช่นเดียวกัน ในมหาสมุทร พลาสติกไม่ได้ลอยน้ำเสมอไป มีไม่น้อยที่จมลงยังก้นทะเล ทับถม และทำให้พืชสัตว์ใต้ทะเลต้องตายลงเช่นกัน

ไม่มีใครเลยที่รับผิดชอบผลที่จะเกิดขึ้นที่ปลายทางของถุงพลาสติกสักใบ ซึ่งเอาเข้าจริง ก็ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่า ถุงพลาสติกหรือเม็ดพลาสติกที่แตกตัวออกไปนั้น จะมีปลายทางที่ไหน

ดังนั้น วิธีลดใช้พลาสติก กล่องโฟม (ญาติของพลาสติก) ฯลฯ แบบฮิปๆ อาจจะไม่ไกลเกินไปกว่าการพกถุงไว้ในกระเป๋าจนเป็นนิสัย อย่าคร้านที่จะหยิบถุงติดมือไป หรือถ้าระยะทางระหว่างร้านกับบ้าน ไม่ไกลเกินไป ก็ถือกล่อง ถือจาน หรือแม้กระทั่งหิ้วปิ่นโตไปใส่หมูปิ้ง ไก่ย่าง หรือส้มตำ หลานคนหนึ่งของป้าถึงกับพกกล่องพลาสติกมีฝาปิดกันหกติดกระเป๋า ไว้หยิบใช้ได้ทุกเวลาที่ต้องการ

ความเขินอายอาจเกิดขึ้นในครั้งแรกๆ แต่ถ้าเราเข้าใจอย่างแท้จริงว่า เราไม่รับถุงพลาสติกไปทำไมหรือเราทำแบบนี้ไปเพื่อใครบ้างแล้วล่ะก็ ความเขินอายก็อาจเป็นเรื่องจิ๊บๆ ที่ไม่จำเป็นต้องหาวิธีฮิปๆ ใช้เลย

ทำอย่างซื่อๆ ปฏิเสธไม่รับถุงอย่างซื่อๆ และสุภาพนี่แหละ ต่อให้ป้าคนนั้นใส่หมูปิ้งลงในถุงพลาสติกไปแล้ว เราก็ถอดออกแล้วก็ส่งคืนให้ (พร้อมรอยยิ้ม) ก็ยังได้ไม่ใช่เหรอ

ป้ารับรองได้ว่าแทบไม่มีพ่อค้าแม่ค้าคนไหนที่จะเคืองที่เราไม่รับถุงของเขา หรือถ้าเขาไม่เข้าใจ ลองเล่าเรื่องที่อ่านข้างต้นให้เขาฟังก็ได้นี่นะ

รักสัตว์และพกถุงผ้าเสมอ

ป้าแตงไทย