มูลนิธิโลกสีเขียว

บทเรียนบางอย่างของความสัมพันธ์ มักเริ่มต้นจากความทุกข์มากกว่าความสุข บางครั้งเราอาจต้องแลกด้วยบาดแผลของใครสักคน เพียงเพื่อให้เข้าใจว่าจะอยู่เคียงข้างกันต่อไปอย่างไร

การเรียนรู้ชีวิตคู่ของเมย์กับนพ ตัวละครเอกใน “นางไม้” ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเป็นเอก รัตนเรือง อาจดำเนินไปบนหนทางนี้

นพเป็นช่างภาพที่มีโลกส่วนตัวในการทำงานค่อนข้างสูง เวลาที่ใช้จ่ายไปกับการถือกล้องและเข้าห้องมืดอาจเหลือน้อยเกินกว่าจะแบ่งมันให้ภรรยาอย่างเมย์ แม้จะนอนเคียงข้าง แต่ไม่มีสิ่งใดรับประกันว่าทั้งสองยังอยู่ “ใกล้” กัน

เพื่อบั่นทอนความบาดหมาง, นพชวนเมย์ออกเดินทาง ต้นไม้ใบหญ้าในป่าสักแห่งอาจให้ทั้งโอกาสและเวลาสำหรับความเข้าใจ

นพหายไปอย่างไร้ร่องรอยในป่านั้น โดยอารมณ์ของหนังทำให้เชื่อว่าเป็นการกระทำของ “นางไม้” แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เมย์กลับรู้สึกโหยหานพอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ในห้วงคิดอันสับสน เมย์พบอะไรบางอย่างที่บ่งบอกว่า เธอกับนพล้วนพลาดพลั้งย่ำยีพื้นที่ว่างระหว่างกันอยู่เสมอ, ต้องการความใกล้จนละเลยโลกส่วนตัวของอีกฝ่าย ต้องการระยะห่าง แต่หลงลืมว่าถ้ามากเกินไปคงไม่เกิดผลดี

เป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจ แต่กลับเป็นจุดจบของความสัมพันธ์

เรื่องราวระหว่างคนสองคนมีส่วนคล้ายคลึงกับความสัมพันธ์ระหว่างคนกับธรรมชาติ, หากไม่ได้รับสัญญาณเตือน เราอาจไม่ตระหนักว่ากำลังทำร้ายอีกฝ่าย ด้วยเหตุผลหรือข้ออ้างใดก็ตามที่เป็นการเข้าข้างตัวเอง

“ระยะห่าง” ระหว่างคนกับธรรมชาติจึงไม่ได้เป็นไปในลักษณะของการรักษาระยะ เพื่อจะอยู่ร่วมกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ไม่ก้าวก่ายทำร้ายซึ่งกันและกัน หากแต่เป็นไปในความหมายของการ “ห่างไกล” จากความรับรู้ จนยากที่จะมองเห็นและเข้าใจว่าอีกฝ่ายได้สูญเสียหรือสูญสิ้นสิ่งใดไปบ้างเพื่อรักษาความสัมพันธ์นั้น

เราคงไม่อาจบอกได้ว่า การที่ใครคนหนึ่งถูกทำร้ายจิตใจอยู่แต่เพียงฝ่ายเดียว ถือเป็นการอยู่ร่วมกันที่ดี

ระหว่างคนกับคน คนกับธรรมชาติ ไม่ง่ายนักที่จะเข้าใจว่าระยะห่างที่พอเหมาะนั้นประมาณไหน แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับเราเอง ธรรมชาติที่ถูกทำลายลงไม่เว้นแต่ละวัน พอจะเป็นเดิมพันได้หรือไม่ ว่าจะเลือกเรียนรู้บทบาทของความสัมพันธ์ไปเพื่อสิ่งใด

เรียนรู้เพื่อปรับ เรียนรู้เพื่อหยุด หรือเรียนรู้ว่ามีหนทางอื่นอีกไหม ที่สามารถถอยห่างจากจุดจบ ซึ่งไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อีกต่อไป 

เรื่อง พันธกานต์ ตงฉิน