มูลนิธิโลกสีเขียว

นิวซีแลนด์ – ภายหลังที่เอมีลืมตาตื่นขึ้นแล้วพบว่า แม่เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุ และเธอต้องเดินทางกลับประเทศแคนาดาพร้อมกับพ่อซึ่งไม่ได้พบหน้าค่าตากันตลอดระยะเวลาหลายปี หลังจากที่พ่อแม่ของเธอแยกทางกัน ดังนั้นสัมพันธภาพของคนทั้งสองจึงไม่ค่อยสู้ดีนัก

แคนาดา – ทอม พ่อของเอมีมักง่วนอยู่กับการประดิษฐ์เครื่องร่อนเพื่อต่อเติมความฝันที่ปรารถนาโบยบินให้ได้เหมือนนก บ่อยครั้งจึงลืมใส่ใจความรู้สึกนึกคิดของลูกสาว

จนวันหนึ่ง เมื่อรัฐบาลแคนาดามีนโยบายเปิดให้บริษัทเอกชนเข้ามาดำเนินโครงการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างในพื้นที่ป่าสงวน ซึ่งเป็นจุดพำนักระหว่างเส้นทางการอพยพของห่านป่า แม้การต่อต้านของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกรอบเขตป่าสงวนจะสามารถชะลอการดำเนินงานโครงการออกไปได้อีกระยะหนึ่ง แต่การก่อสร้างเบื้องต้นก่อนหน้านั้น ได้ทำให้ฝูงห่านป่าตื่นกลัว และบินหลบหนีไป หลงเหลือไว้เพียงไข่ ซึ่งเมื่อภายหลังที่ฟักเป็นตัวแล้ว ลูกห่านเหล่านี้จึงกลายเป็นลูกห่านป่าพลัดฝูง

เอมีซึ่งมีชีวิตไม่ต่างอะไรจากลูกห่านป่าพลัดฝูง ได้ลอบเอาลูกห่านป่ามาเลี้ยงไว้ เมื่อทอมรู้ความจริง เขาก็มีแนวคิดว่าลูกห่านเหล่านี้ควรจะได้บินอพยพพร้อมฝูงตามธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ สองพ่อลูกจึงต้องร่วมมือกันใช้เครื่องร่อนที่ประดิษฐ์ขึ้นเอง บินนำขบวนลูกห่านอพยพสู่ดินแดนอันอบอุ่นทางตอนใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกา อันเป็นที่มาของการปรับความเข้าใจระหว่างพ่อลูก ตลอดจนทำให้เอมีเติบโตขึ้น และสามารถยืนหยัดใช้ชีวิตด้วยลำแข้งของตนเอง เช่นเดียวกับฝูงลูกห่านป่าที่เรียนรู้สัญชาตญาณในการบินอพยพ

หนังเรื่องนี้สร้างขึ้นด้วยการใช้จินตนาการปรุงแต่งเพิ่มเติมจากเรื่องราวในประสบการณ์ชีวิตจริงของบิล ลิชแมน ประติมากรผู้หนึ่ง ซึ่งในวัยเด็กฝันอยากเป็นนักบิน และปัจจุบันเขาคือผู้ประสบความสำเร็จในการทดลองบินฝูงห่านอพยพจากแคนาดาสู่ศูนย์ศึกษาสภาพแวดล้อมแอลีใกล้ๆ กับเมืองวอเรนตันในรัฐเวอร์จิเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

สิ่งที่เรียนรู้จากการทดลองดังกล่าว บิล ลิชแมน ตั้งใจว่าจะนำไปประยุกต์เพื่อหาหนทางช่วยเหลือฝูงหงส์ทรัมเปตเตอร์ให้สามารถอพยพตามฤดูกาลได้เอง ทั้งนี้เพราะหงส์ทรัมเปตเตอร์ไม่มีความสามารถรับรู้เส้นทางในการอพยพได้เองโดยสัญชาตญาณ อีกทั้งกำลังตกอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์

“ผมหวังใจว่าจะได้บินกับนกฝูงใหญ่อีกเหมือนกัน แต่เป็นฝูงหงส์ทรัมเปตเตอร์ และเมื่อได้ทำดังนั้น บางทีผมและคนอื่นๆ ที่เป็นแบบผมคงมั่นใจได้ว่า ลูกหลานของเราจะได้แหงนมองและชื่นชมสิ่งมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่โบยบินไปในฟ้ากว้าง” บิล ลิชแมน บันทึกความตั้งใจในชีวิตที่จะได้เหินลมเฉกเช่นวิหคอีกครั้งหนึ่งในบทความเรื่อง ฟาเธอร์ กูซ จากนิตยสารรีดเดอร์ ไดเจสต์ เมื่อปี 2540

เรื่อง เสมอชน ธนพัธ