มูลนิธิโลกสีเขียว

“ชีวิตไพรห้วยขาแข้ง” หนังสือที่ถ่ายทอดเรื่องราวตลอดระยะเวลา 3 ปี จากการสังเกตสรรพสิ่งในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้งของ ม.ล. ปริญญากร วรวรรณ  บทบันทึกว่าด้วยการเฝ้ามองธรรมชาติอย่างลึกซึ้งและภาษาที่อ่านเข้าใจง่าย ทำให้หนังสือเล่นนี้ได้รับรางวัลดีเด่นกลุ่มหนังสือสำหรับเด็กวัยรุ่น อายุ 12 - 18 ปี ประเภทหนังสือสารคดี ในการประกวดหนังสือดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2548

ในอดีต ม.ล. ปริญญากร วรวรรณ  เคยเป็นคนแรกและคนเดียวที่ใช้นามบัตรแนะนำตัวเองต่อคนทั่วไปว่าเขาเป็น “ช่างภาพสัตว์ป่า” ด้วยประสบการณ์มากกว่า 20 ปี ที่เขาใช้ชีวิตเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่าต่างๆ รอบประเทศไทย จึงทำให้อาชีพที่เขาเลือกใช้ในการแนะนำตัวตอนนั้น ไม่ใช่เรื่องเกินความจริงเลย

“ผมรู้จักโป่งเล็กๆ ซึ่งอยู่ติดลำห้วยนี้มานาน แต่ก็เคยแวะเข้ามาดูครั้งเดียว ในครั้งนั้นโป่งอยู่ในสภาพค่อนข้างรก ไม่มีบริเวณทำซุ้มบังไพรเหมาะๆ ผมเฝ้ารออยู่ 3 วัน ในวันที่ 3 วัวแดงตัวผู้ซึ่งสีลำตัวออกคล้ำๆ ตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ใกล้ขนาดหากเอื้อมมือออกไปก็สัมผัสลำตัววัวแดงนั้นได้ แต่ผมไม่ได้กดชัตเตอร์เลยสักครั้ง เพราะวัวแดงอยู่ใกล้เกินไป และอยู่ในตำแหน่งที่มีดงไม้กั้นไว้หนาทึบ หากจะถ่ายให้ได้ ผมต้องออกจากบังไพรอ้อมมาอีกทิศทางหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าผมจะไปอยู่ในทิศทางเหนือลม ผมอาจเร็วพอที่จะกดชัตเตอร์ได้สักสองสามครั้ง แต่วัวแดงโทนตัวนั้นคงตื่นหนีและเสียโอกาสกินแร่ธาตุในโป่งไปอีกนาน”  เขาเล่าประสบการณ์จากป่าใหญ่

ส่วนหนึ่งจากบทบันทึกภายในเล่มได้บอกเราว่า การใช้ชีวิตในป่าของเขา การถ่ายรูปสัตว์คงไม่ใช่ประเด็นหลัก  เขายอมเสียโอกาสบันทึกภาพสำคัญตรงหน้า เนื่องจากเขาตระหนักว่าการใช้ชีวิตในป่าจะต้องไม่สร้างความรู้สึกหวาดกลัวให้กับเจ้าของพื้นที่ เพราะแม้แต่เสียงชัตเตอร์ที่แผ่วเบาก็อาจทำให้สัตว์ป่ารู้สึกตื่นกลัวได้

เมื่อถึงจุดๆ หนึ่ง เขาเลือกที่จะถอดคำนำหน้าว่า “ช่างภาพสัตว์ป่า” ออกไป เพราะประสบการณ์ตลอดทั้งชีวิตในป่าได้บอกเขาให้ตระหนักว่า แท้จริงแล้วสำหรับสัตว์ป่า เขาเป็นเพียงชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เมื่ออยู่ในป่ามนุษย์ไม่มีสิ่งใดเลยที่ทำให้รู้สึกถึงความ “เหนือ” กว่า และทำได้เพียงพยายามทำความรู้จักกับสัตว์ป่าเท่านั้น