มองจากภายนอก คงไม่มีใครคิดว่าพื้นที่ด้านบนของตึกสูง 9 ชั้น จะมีอะไรเป็นพิเศษ แต่เมื่อผมดินขึ้นไปบนดาดฟ้าชั้น 9 ของสำนักงานเขตหลักสี่
16 ก.ค. 2553
บนพื้นที่อัน “ว่างเปล่า” “กว้างใหญ่” และต้อง “รับผิดชอบชีวิต” ใครอีกหลายคน การจัดการสิ่งแวดล้อมจึงถือเป็นภาระชิ้นใหญ่ที่ใครหลายคนอาจจะหนักใจ
28 มิ.ย. 2553
ถ้าหากมีใครสักคนตัดสินใจเดินทางด้วยเท้าเป็นระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร คงจะมีคนตั้งคำถามว่า “ทำไปทำไม” “ประท้วงอะไรหรือเปล่า” หรือแม้แต่ตั้งข้อสังเกตว่า “สงสัยจะอยากดัง”
23 มิ.ย. 2553
ยังจำครั้งสุดท้ายที่เราสูดอากาศในกรุงเทพอย่างโล่งปอดได้หรือไม่...มีคนอีกจำนวนหนึ่งอยู่กับอากาศค่อนข้างบริสุทธิ์ หากแต่ก็เป็นเพียงคนชายขอบของเมืองที่นับวันถูกรุกคืบจากการพัฒนา การขยายถนน การก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรร-คอนโดมิเนียม
19 ก.พ. 2553
ผมคิดว่าปัญหารากเหง้าของเกษตรกรของเราเมื่อ 30 กว่าปีที่ผ่านมาจนถึงบัดนี้ก็มีปัญหาคล้ายๆ กัน... เกษตรกรรายย่อยได้รับอานิสงค์ของการบริการจากรัฐน้อย ก็จะกลับมาเรื่องที่ว่าจะแก้อย่างไรให้มันเป็นธรรม นี่เป็นเรื่องใหญ่
17 ธ.ค. 2552
“การท่องเที่ยวเกิดขึ้นที่ไหน เจ๊งที่นั่น” ประโยคแบบนี้ ฟังดูมองโลกในแง่ร้ายไปสักหน่อย แม้อาจจะไม่เป็นจริงเช่นนั้นไปเสียทั้งหมด แต่ก็เป็นปรากฏการณ์จริงที่เกิดขึ้นเกือบทุกแห่งเมื่อกระแสการท่องเที่ยวย่างกรายไปถึง...ไม่เว้นแม้แต่อัมพวา
3 ธ.ค. 2552
เชื่อว่าเป็นความฝันของใครหลายคนที่อยากออกหนังสือหรือนิตยสารเป็นของตัวเอง...อย่างน้อยก็สักเล่ม .....หากเอ็ดความฝันนี้กับบรรณาธิการนิตยสารมนต์รักแม่กลอง ข้อเตือนสติที่จะได้รับกลับมาคือ “ใจถึง มือถึง และมีคุณธรรมพอหรือเปล่า”
27 พ.ย. 2552
ความวิปริตแปรปรวนของสภาพภูมิอากาศในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าฝนตกหนักในหน้าร้อน อากาศร้อนจัดในหน้าฝน หรือฝนตกหนักสลับอากาศเย็นจัดร้อนจัดในหน้าหนาว ความวิปริตแปรปรวนที่ว่านี้...
18 พ.ย. 2552
รูปคุณคฑา มหากายี
ผมแอบปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตเม็ดบนโดยพยายามไม่ให้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเห็น แต่แล้วสักพักผมก็จำต้องปาดเหงื่อเม็ดโป้งที่ผุดพรายจากหน้าผากซ้ำๆ จนเป็นที่สังเกต “ร้อนหน่อยนะ หลังๆ เราคุ้นเคยกับการอยู่ในห้องแอร์กัน”...
3 ต.ค. 2552
 

creative-commonsแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน 3.0 ประเทศไทย